rozgryzanie
 

Zakładam, że skoro mamy wiosnę, na pewno jakaś część z was znalazła swoją drugą połówkę jabłka/pomarańczy. (Zwiększył się import?)

            Przyznacie więc, że sam fakt poszukiwań i akt znalezienia są niczym w porównaniu z tym,
co dzieje się teraz.

Wspinasz się na intelektualne wyżyny rozwijając umiejętności dyplomacji, osiągasz skillsy opanowania zgłębiając trudną sztukę kompromisu i gubisz przy tym levele asertywności. A kiedy Twój Ideał przypadkowo sięgnie bruku, cierpliwie go podnosisz i znowu stawiasz na piedestał.

Bywa ciężko, nieprawdaż?

A gorzej jest wtedy, kiedy Ktoś i tak tego wszystkiego nie docenia. Ty też nie.
I pomimo największych chęci nie rozumiesz i nie wiesz, o co właściwie chodzi. Niby nieistotne, ale…

Pojawia się wtedy pytanie: „Jak ją/jego rozgryźć?”

Bądź, co bądź, to Twój partner i wszystko zależy od tego gdzie chcesz gryźć.

I jak.

Gdzie i jak gryźć chcąc zranić, gdzie żeby rozgryźć, a gdzie żeby dać rozkosz?

Gryzienie samo w sobie kojarzy się z agresją. Ale może też z czułością… Bo czułość ma zęby.
O ile umie się  z nich korzystać, o ile ma się ich świadomość.

Dorosły pies gryzie, żeby zadać ból. Mały szczeniak gryzie, bo nie wie, że sprawia ból.
To przychodzi z czasem. Niewielkie skutki szczeniackiej nieświadomości nie są groźne, nie powodują wykrwawienia, nie wymagają zszywania. Gorzej z tymi większymi…

            Do dzieła.

Mam tylko cichą nadzieję, że ulice nie zaroją się od ludzi pozbawionych różnych fragmentów ciała. 
Za dużo czułości i rozkminiania prowadzą na przykład do utraty głowy.