Street Fashion part 6
 

            Pamiętam, że jak byłam mała lubiłam lalki Barbie. Pewnie jak większość dziewczynek.
Na szczęście nigdy nie marzyłam o długich blond włosach, przesadnie wąskiej talii i o nogach do samej ziemi.
Nie lubiłam też tych wszystkich ubranek, które można było kupić dla lalkowego ideału.
Więc - chociaż byłam mała – przerabiałam je po swojemu.

            Albo szyłam sama... Podobno tak może przejawiać się talent, z którego rozwinie się kiedyś projektant mody. Ale nie musi – tak jak w moim przypadku :).

            Myślę, że całe – może trochę szumnie nazywane - street fashion to nic innego jak ta dziecięca zabawa przeniesiona w życie trochę starszych ludzi. Zabawa bardziej świadoma i wymagająca trochę większej odwagi, ale przecież od starszych wymaga się zawsze więcej. Zabawa konwencjami, stylizacjami, kolorami i fasonami. Żonglerka akcesoriami. Zabawa w „wyłap mnie, jeśli potrafisz” z trendami lansowanymi na wybiegach.
Dla niektórych ćwiczenie lub pokazanie swojej kreatywności.

 To takie cofnięcie się do dzieciństwa. Dziecięce sprawdzanie granicy, na ile rodzice sobie pozwolą... Marzenia sprzed lat o byciu księżniczką albo strażakiem. Tutaj marzenie- zupełnie realne- o byciu projektantem mody. Do zrealizowania może nie zawsze na miarę wybiegów Mediolanu czy Paryża, ale na miarę swojego miasta i ulicznych wybiegów. I zamiast fleszy uliczne latarnie, zamiast ekskluzywnych butików witryny sklepowe,
w których możesz się odbić. Pewność siebie i poczucie, że wyglądasz dokładnie tak, jak chcesz.
Satysfakcja.
A to chyba więcej niż znane w modowym, show-businessowym świecie nazwisko.