Street Fashion part 7
 

            Osobowość to pojęcie szalenie zobowiązujące.
Część ludzi tą niewątpliwą zaletę traktuje jak skarb, do którego trzeba się dokopać.
Albo inaczej: przedrzeć, przedostać się przez warstwy szarych, mundurkowych ubrań.
Część wręcz przeciwnie: lubią manifestować, wyrażać głośno siebie.
Kto jest bardziej interesujący na pierwszy rzut oka? Chyba oczywiste.

            Wydaje się, że najgroźniejszym z możliwych wirusów, którymi człowiek może się zarazić,
jest wirus tak zwanej masówki. Przejawia się podobnym myśleniem, ogólnym zszarzeniem i chodzeniem
w mundurkach. Dobrowolnym!

            Pisanie o streetfashion idzie w kierunku pisania o osobowości. I moim zdaniem, jest to jedyna słuszna ścieżka, dobry trop. Ta moda dotyczy głównie ludzi młodych – jest to zupełnie oczywiste, bo nikt, tak jak młody człowiek, nie pragnie swobody. W każdym aspekcie swojego istnienia. Począwszy od dowolności wyznania, uznania, zdania, aż do stroju. Fajne jest to, że firmy odzieżowe (i projektanci) wychodzą na przeciw tej modzie, tworząc limitowane, bardzo charakterystyczne, specyficznie modne kolekcje. Zanika taka jakby barykada: ci młodzi i często „bardzo zbuntowani” ubierają się w wielkich korporacjach... Fajne jest też to, że teraz młody człowiek – nawet idąc na obiad u babci- nie stara się wyglądać na dwadzieścia lat więcej.

            Powoli odchodzą czasy nudy i przewidywalności. Szarości i czernie przestają być kolorami bezpiecznie maskującymi. Zanika parcie na masowe podobanie się za wszelką cenę (patrz: ciuchy od topowych projektantów zmieniane co sezon). To wszystko służyło nam przez ostatnie lata. I wdzięcznie podziękujmy za to znudzenie się. Dzięki temu mamy barwę, luz i autodystans.