Ubranie to przebranie ...
 

            Ubranie to przebranie. Kiedy pierwszy raz przeczytałam to zdanie ( w kontekście street fashion ) pomyślałam: no way ! Przecież to zaprzeczenie niemal wszystkiego co tutaj napisałam o „noszeniu się sobie”.
I pewnie normalnie bym się z tym nie zgodziła nie zaprzątając sobie tym głowy ale...
- zetknęłam się z tym u osoby, która, powiedzmy dość wymijająco, wie raczej co pisze.

            Nie będę rozpisywać się o tym, że „świat jest teatrem, aktorami ludzie”.
Ani o tym, że przywdziewamy maski odpowiednio wykrzywione do sytuacji. Bo to oczywiste i wytarte.
Jednak z ubraniem jest dość podobnie... Te wszystkie maski grymasów i uśmiechów,
tych bardziej od serca i tych mniej, stanowią nas. Te wszystkie ubrania, które nosimy, również.
Tu jest tak samo jak z odwagą okazywania emocji albo umiejętność ich tłumienia. Różni się tylko narzędzie.

            Nie ważne czy akurat śmiejesz się czy płaczesz-w obu tych sytuacjach jesteś sobą i pokazujesz to. Kiedy jednego dnia wyglądasz jak lalka Barbie, a drugiego dnia jak „gothic lolita" ( ponoć istnieje taki twór... )
to też jesteś sobą. Ubierając się różnorodnie i odważnie ( inaczej każdego dnia ) pokazujesz swoje pragnienia, uczucia, emocje, nastrój. Czyli wyrażasz siebie.

            Może to taka zabawa w teatr, w pokaz mody. Czymkolwiek to jest, jest obrazem fascynującym. Często ładnym i oryginalnym, ale przede wszystkim pokazującym to, do czego zwykle się dąży:
do pokazania odpowiednich emocji. Do tego jest z tym tak, jak z brazylijskim serialem:
jeśli zaczniesz oglądać to automatycznie się wciągasz i ciężko przestać. Gra emocji i nastrojów,
okazji i tego co „czasem wypada”. Gra faktur, kolorów i wzorów.
Gra z własnym tabu i wstydem. Różno-osobowość.