Barbara Szewczyk-Szelka - Teatr jednego aktora
 

Fotografuję, bo kiedyś zatęskniłam.
Upłynęło zaledwie kilka miesięcy od powrotu z mojej wymarzonej podróży po Afryce, kiedy zauważyłam jak szybko zacierają się wspomnienia. Niezapomniane, nasycone obrazy zanikały coraz bardziej. W kolejną podróż wyruszyłam z aparatem fotograficznym. Wkrótce wakacyjne hobby przerodziło się w pasję. Szybko zorientowałam się, że największą przyjemność sprawia mi fotografowanie ludzi oraz miejsc, które zmieniają wygląd tracąc swój pierwotny urok i klimat .

Wystawa Teatr jednego aktora to zestaw fotografii, który jest efektem pracy artystki z jej ulubioną modelką, Agnieszką Okońską, studentką Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego we Wrocławiu.
- W trakcie kolejnej sesji, dla relaksu, spróbowałyśmy sparodiować jakieś słynne zdjęcie. W ten sposób zrodził się pomysł, który zaczął żyć niezależnym życiem i ułożył się w cykl pt. „Teatr jednego aktora“. Różne role, sytuacje, charakteryzacje, kostiumy – jedna modelka. Inspiracją były powszechnie znane fotografie, kadry z filmów, słynne aktorki, reklamy telewizyjne… Wszystko potraktowane z dystansem
i przymrużeniem oka – opowiada autorka wystawy.

Barbara Szewczyk-Szelka z wykształcenia jest magistrem ekonomii, specjalistą ds. handlu zagranicznego. Mieszka w Katowicach. Jako członek Śląskiego Towarzystwa Fotograficznego brała udział w licznych wystawach zbiorowych.
W czerwcu 2007 roku została zaproszona jako gość honorowy Miesiąca Fotografii, imprezy corocznie organizowanej w Mont-Dol we Francji. Zaprezentowała tam wystawę pt. „Dwie kobiety“ (historia walczącej z chorobą nowotworową matki i jej wchodzącej dopiero w dorosłe życie pięknej, radosnej córki.
Duże zainteresowanie, bardzo ciepłe i wzruszające chwilami przyjęcie przez krytyków i widzów zachęciło ją do przygotowania kolejnej autorskiej wystawy.

Tym razem w zupełnie innym klimacie.

W fotografii portretowej pociąga ją nie pokazywanie atrakcyjnej wizualnie powierzchowności człowieka lecz odkrywanie osobowości, skrywanych uczuć i emocji. - Lubię portrety „naturalne“ – wymagające zręczności w przyłapywaniu ludzi w momentach rozluźnienia, ale pociąga mnie też portret kreowany, bardziej subiektywny, ukazujący część prawdy o portretowanej osobie i część mojego wyobrażenia o niej – mówi autorka wystawy.

Poza portretem uprawia fotografię dokumentalną. Wzorem mistrza H. Cartier-Bressona dąży do utrwalenia „decydującego momentu“ - chwili, w której spotykają się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. - Idąc ulicą, wśród ludzi nie aranżuję, nie upiększam kadrów. O sukcesie decydują zazwyczaj ułamki sekundy oraz intuicja. Wierzę bezgranicznie w jej twórczą moc, ufam jej. Oglądając zdjęcia z takich ulicznych sesji, często bywam zaskoczona jak wiele zawierają. Są ułamkiem prawdy o człowieku i przestrzeni, w której żyję – relacjonuje.

Artystka posiada swoją stronę internetową: www.basza.pl

Kontakt:
e-mail: basza@basza.pl